Wizemberg Józef

Wizemberg Józef (1802–70), lekarz. Ur. w miejscowości Jodłowa w cyrkule jasielskim (dziś powiat jasielski, województwo podkarpackie). Był synem Jana i Tekli z Monkowskich.

Po ukończeniu gimnazjum w Rzeszowie studiował medycynę w Krakowie, w 1821 przeniósł się na Uniwersytet Warszawski, a w 1826 na Uniwersytet Wileński, gdzie w 1828 uzyskał stopień lekarski 2 klasy. Od 1829 był lekarzem w Orłowskim Pułku Piechoty, od połowy stycznia 1831 pracował jako ordynator asystujący w rosyjskim szpitalu w Łucku, a następnie w szpitalu w Węgrowie i Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie. Po awansie na sztabskapitana został lekarzem batalionowym w Orłowskim Pułku Strzelców, w 1834 zwolnił się ze służby wojskowej i osiadł w Radomsku, gdzie objął funkcję lekarza miejskiego. W 1839 objął taką samą funkcję w Częstochowie. W 1842 został, po → Walentym Siekaczyńskim, lekarzem Szpitala św. Benedykta (późniejszy → Szpital Najświętszej Maryi Panny). Po nim funkcję lekarza szpitalnego w 1853 przejął → Julian Kalinka. Wizemberg brał udział w zwalczaniu epidemii cholery w Częstochowie. W 1865 odszedł ze stanowiska lekarza miejskiego, odtąd prowadził wolną praktykę w Częstochowie. Wizemberg udzielał pożyczek gotówkowych, m.in. geometrze → Feliksowi Chądzyńskiemu z Nowej Wsi, interwencja komornicza (na wniosek Wizemberga) doprowadziła sukcesorów Chądzyńskiego do bankructwa. Zm. 5 X 1870 w Częstochowie, został zapewne pochowany na cmentarzu przy ul. Ogrodowej. Akta osobowe (obejmujące lata 1839–66) Wizenberga znajdują się w Archiwum Głównym Akt Dawnych w Warszawie (sygnatura 1/422/0/–/098).

Rafał Gerber, Studenci Uniwersytetu Warszawskiego 1808–1831. Słownik biograficzny, 1977, s. 337; Tadeusz Michalski, Częstochowa i jej lekarze w XIX stuleciu, „Archiwum Historii Medycyny” 1957, t. XX, nr 4, s. 506; Piotr Szarejko, Słownik lekarzy polskich XIX wieku, t. IV, Warszawa 1997, s. 418–419; Mieczysław Wyględowski, Almanach lekarzy Częstochowy, Częstochowa [2010], s. 370 (tu informacja o odznaczeniu Orderem Krzyża Virtuti Militari za 1831, która nie ma potwierdzenia); Szkoły lwowska i wileńska – ich wpływ na rozwój medycyny polskiej, Częstochowa 2012, s. 254–255; – Archiwum Państwowe w Częstochowie, Zespół nr 1, sygnatura 38 (wykazy urzędników), s. 646; – Notariusz Budrewicz (1849), sygnatura 28, nr 108 (dotyczy pożyczki z 1837).