Przytułek dla starców

Przytułek dla starców, utworzony w 1901 i prowadzony przez → Towarzystwo Dobroczynności dla Chrześcijan (TDdCh) przy Rynku Wieluńskim; znajdował się w drewnianym budynku stanowiącym własność Rady Dobroczynności Powiatu Częstochowskiego. W 1902 przebywało w nim 20 pensjonariuszy, później kilkunastu. W 1916 Przytułek ten został przeniesiony i do 1917 funkcjonował w lokalu przy ul. Szkolnej 36 (Dąbrowskiego). W 1917 upoważnieni przez zarząd TDdCh Henryk Górski i Zenon Glice zakupili na potrzeby Przytułku dom przy ul. Ogrodowej 43; w lipcu 1918 znalazły w nim schronienie 42 osoby. Dom w kolejnych latach rozbudowano: w 1926 dostawiono pięć sal, później nadbudowano II piętro i dostawiono budynki gospodarcze. Przeprowadzono też gruntowny remont. Jedna z sal została przeznaczona na kaplicę. W 1931 mieszkało w nim 120 osób, od 1937 w większości były to kobiety. Opiekę nad mieszkańcami przytułku sprawowały pielęgniarki, a sprawami gospodarczymi zajmowały się siostry honoratki. Koszty utrzymania ponad 90% osób z przytułku pokrywał → Magistrat Częstochowy, częściowo także TDdCh. Opiekunami przytułku byli: → Władysław Kozłowski, Henryk Górski, ks. → Antoni Godziszewski.

Materiały w zbiorach Ośrodka Dokumentacji Dziejów Częstochowy Muzeum Częstochowskiego.