Zimmerman Bogumił Fabian Sebastian

Zimmerman Bogumił Fabian Sebastian (1800–70), aptekarz, właściciel apteki. Ur. 15 I 1800 w Warszawie (na Pradze), pochodził z rodziny mieszczańskiej, był synem Krzysztofa Zimmermana, aptekarza, i Eleonory z Kicińskich, jego bratem był Jan Erazm (1789–1865), doktor medycyny, był lekarzem Szpitala Głównego Wojskowego w Warszawie, w czasie powstania listopadowego lekarzem sztabowym i dywizyjnym, starszym ordynatorem szpitala wojskowego w Ujazdowie, długoletnim lekarzem zakładu sierot na Nowym Świecie.

Zimmerman po ukończeniu liceum zapisał się w 1819 na Wydział Lekarski Uniwersytetu Warszawskiego do Sekcji Farmacji. Do 1828 mieszkał w Warszawie przy ul. Twardej 1104. W 1829 był prowizorem aptekarskim w Płockiem, w 1837–39 właścicielem apteki w Brześciu Kujawskim. W 1840 został właścicielem apteki w Łodzi, mieszczącej się w wybudowanej przez niego kamienicy przy Placu Wolności 2 (dziś: Muzeum Farmacji im. prof. Jana Muszyńskiego); w tr. został członkiem Rady Opiekuńczej Szczegółowej powstającego w Łodzi Szpitala św. Aleksandra przy ul. Piotrkowskiej. W 1842 prowadził aptekę w Łasku, w 1847 w Warszawie. Kłopoty ze spłatą zaciągniętej pożyczki na budowę kamienicy w Łodzi zmusiły go do sprzedaży apteki w 1850 Maksymilianowi Leinveberowi. Przeniósł się do Częstochowy, w 1857 objął funkcję aptekarza na Jasnej Górze (→ apteka jasnogórska), prowadził ją do 1864, do chwili kasaty zakonu. Zameldowany był w Klasztorze Jasnogórskim, mieszkał tu także po 1865. W 1863 wpłacił składkę do kasy wsparcia podupadłych farmaceutów oraz wdów i sierot po farmaceutach. W ostatnich latach życia mieszkał w Grójcu, zm. 29 VI 1870.

Dwukrotnie żonaty. Pierwszą żoną Zimmermana była (od 1824) Teresa z Hoffmanów (–1836), drugą (od 1826) Barbara z Kardasińskich (–1849), miał sześć córek: Balbinę (1825 Pułtusk–), Teresę, Bogumiłę (1828–), zamężną z Franciszkiem Rozmanitem, kupcem, naczelnikiem wydziału organizacji cywilnej miasta Warszawy w powstaniu 1863–64; zesłana w 1864 wraz z mężem do guberni kazańskiej, Józefę (1844–1929), zamężną z Leonem Rozmanitem, skarbnikiem Rządu Narodowego w 1863; Józefa była uczestniczką powstania styczniowego zaangażowaną w działalność Żeńskiego Towarzystwa Patriotycznego pod nazwą „Piątki”, aresztowaną w 1863 i sądzoną przez Audytoriat Polowy Wojsk w Królestwie Polskim; oraz Salomeę Emilię, zamężną Hildebrandt ze Stanisławem Hildebrandtem, aptekarzem.

Polski słownik biograficzny, T. XXXII/3, s. 391–392 (dotyczy F. Rozmanita); Rafał Gerber, Studenci Uniwersytetu Warszawskiego 1808–1831. Słownik biograficzny, Wrocław 1977, s. 343; „Ilustrowana Encyklopedia Historii Łodzi”, nr 4/27, s. 118 (wersja elektroniczna); – Archiwum Państwowe w Częstochowie, zespół nr 1, sygn 217 (księga meldunkowa), nr 469 (Klasztor Jasnogórski); – materiały w zbiorach Ośrodka Dokumentacji Dziejów Częstochowy Muzeum Częstochowskiego.

Andrzej Kuśnierczyk