Rynek Narutowicza

Rynek Narutowicza, plac targowy na terenie częstochowskiej dzielnicy → Zawodzie. Powstał w 1931 celu polepszenia warunków sanitarnych i komunikacyjnych w centrum Częstochowy oraz usprawnienia handlu obwoźnego. Zgodnie z decyzją władz miasta, w 1937 handel przeniesiono z Nowego Rynku (→ Pl. Daszyńskiego) na teren Zawodzia, na nowy, obszerny plac o utwardzonej nawierzchni, z dostępem do wody i toalet. Rynek, którego nazwa upamiętnia prezydenta Gabriela Narutowicza, usytuowany został pomiędzy ulicami: Mirowską, Dzielną (Faradaya) i Nowomiejską. W okresie międzywojennym ustawiono tam ponad 150 drewnianych pawilonów (budek) handlowych (część z nich przetrwała do 1971). W lipcu 1944 na placu handlowym ulokował się objazdowy cyrk. W 1966 przy Rynku oddano do użytku pawilon gastronomiczny Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska”, mieszczący bar, który mógł obsłużyć dziennie 400 osób. W latach 70. obszar Rynku został zmniejszony od strony zachodniej – część placu zajęła droga szybkiego ruchu łącząca Warszawę z Katowicami. W latach 90. na placu postawiono nowe pawilony i boksy oraz poprawiono nawierzchnię. Zainstalowano także wiaty, mające chronić zwierzęta przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi. Przed wojną ustalono dni handlowe dla Rynku – wtorek i piątek; obowiązywały one także podczas okupacji niemieckiej, są również aktualne obecnie. Ponadto, od stycznia 2020, działa na tym placu handlowym Giełda Staroci (odbywa się w każdą trzecią sobotę miesiąca).

Jerzy Mucha, 100 lat spółdzielczości spożywców w Częstochowie 1899–1999, Częstochowa 1999, s. 36; – Stanisław Wallmann, Zarys monografii gospodarczej m. Częstochowy, „Ziemia Częstochowska” 1947, t. III, s. 51; – „Gazeta Częstochowska” 1966, nr 17, s. 3; „Goniec Częstochowski” 1939, nr 1 (wydanie okupacyjne), s. 3; „Kurier Częstochowski” 1944, nr 173, s. 3; „Życie Częstochowy” 1966, nr 190, s. 6.

Paweł Michalski