Rozenowicz Bronisław

Rozenowicz Bronisław (1906–1991), lekarz ginekolog, dyrektor szpitali częstochowskich, członek Miejskiej Rady Narodowej, społecznik, humanista. Ur. 7 IX 1906 w Częstochowie, był synem Michała i Felicji z Markowiczów (1882–1941).

Rozenowicz ukończył I Państwowe Gimnazjum im. H. Sienkiewicza w Częstochowie. Po złożeniu matury w 1926 wyjechał do Włoch, gdzie studiował medycynę na uniwersytetach w Bolonii i Neapolu; uzyskał dyplom zawodowego lekarza Uniwersytetu w Bolonii, a w styczniu 1933 doktorat z medycyny na Uniwersytecie w Neapolu. Od lutego 1933 do sierpnia 1934 pracował jako asystent wolontariusz w Klinice Uniwersyteckiej w Neapolu. Po powrocie do Częstochowy pracował także jako wolontariusz: w 1934–36 w → Szpitalu → Towarzystwa Dobroczynności dla Żydów i w ambulatorium przy tymże szpitalu, a w 1935–38 w → Szpitalu Powszechnym Miejskim. W końcu 1936 zdał egzaminy nostryfikacyjne na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego. Od września 1939 do grudnia 1940 kierował Punktem Pomocy Lekarskiej w Łodzi, a później był lekarzem wolontariuszem w Publicznym Miejskim Szpitalu Powszechnym w Częstochowie. Od czerwca 1940 do września 1941 pracował jako zastępca kierownika oddziału w Szpitalu Towarzystwa Dobroczynności dla Żydów, a później do lutego 1942 był kierownikiem oddziału w Szpitalu Żydowskim w Białej Podlaskiej. Po powrocie do Częstochowy mieszkał w getcie (przy ul. Katedralnej 7) i od września 1942 pracował w Szpitalu Obozu Pracy i Ambulatorium. W tym okresie należał do Żydowskiej Samopomocy Społecznej i Żydowskiego Komitetu Opiekuńczego Miejskiego. W lutym 1943 wydostał się z getta i ukrywał w Częstochowie (w mieszkaniu Sylwestra Klimczyka przy ul. Olsztyńskiej). Od stycznia 1945 pracował w Częstochowie jako zastępca kierownika oddziału Publicznego Miejskiego Szpitala Powszechnego. W 1949 powierzono mu obowiązki ordynatora → Szpitala Miejskiego Położniczo-Ginekologicznego im. M. Curie-Skłodowskiej (przy ul. Kordeckiego). W 1951–52 zajmował stanowisko wicedyrektora, a w 1953–54 dyrektora Szpitali Miejskich (na Zawodziu, przy ul. św. Barbary i przy ul. Kordeckiego). Po reorganizacji i rozdzieleniu szpitali częstochowskich, w 1955 został dyrektorem Szpitala im. M. Curie-Skłodowskiej. W 1955–59 był wykładowcą i opiekunem w Państwowej Szkole Położnych. Czterokrotnie wybierany był do Miejskiej Rady Narodowej (MRN): funkcję radnego pełnił w 1952–61; m.in. był członkiem komisji pracy i opieki społecznej, wiceprzewodniczącym, później przewodniczącym komisji zdrowia. Od 1958 był inspektorem położnictwa z ramienia Wydziału Zdrowia i Opieki Społecznej MRN. W 1973 zrezygnował z pracy w Szpitalu Miejskim im. T. Chałubińskiego, gdzie był ordynatorem ginekologii i położnictwa. Do 1974 był lekarzem w Wojewódzkiej Przychodni Przemysłowej w Katowicach z siedzibą w Częstochowie, później (do 1980) w Przychodni Akademickiej, należącej do Zespołu Opieki Zdrowotnej nr 5. Rozenowicz był przewodniczącym sekcji ginekologiczno-położniczej Towarzystwa Lekarskiego Częstochowskiego, należał do Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego. Był ekspertem w dziedzinie sztuki i rzemiosła (kobierce wschodnie, malarstwo), jako rzeczoznawca był powoływany do komisji przez Przedsiębiorstwo Państwowe „Desa”. Zm. 12 X 1991 w Częstochowie, pochowany został w części prawosławnej cmentarza Kule, w kwaterze lewej, rząd V, grób nr 4.

Żoną Rozenowicza była Jadwiga Dziadek, pielęgniarka w Szpitalu im. dr. W. Biegańskiego, od 1966 nauczycielka, później także wicedyrektorka w Zespole Szkół Medycznych w Częstochowie.

Juliusz Sętowski, Cmentarz Kule w Częstochowie. Przewodnik biograficzny, Częstochowa 2005, s. 258–259; Żydzi częstochowscy. Słownik biograficzny, pod red. J. Sętowskiego, Częstochowa 2020.