Oppman Feliks Maksymilian

Oppman Feliks Maksymilian (1878–1954), inżynier kolejowy, przedsiębiorca budowlany, działacz społeczny. Ur. 28 XI 1878 w Łowiczu, był synem Jana Adolfa (1836–1909), duchownego wyznania ewangelicko-augsburskiego w Łowiczu i Antoniny Teodory z Berlińskich (1845–1919), wnukiem Adolfa Franciszka Jana (1805–76), dyrektora szkoły ewangelickiej w Warszawie. Jego bratem stryjecznym był Artur Franciszek Michał (1867–1931), ps. Or-Ot, ppłk wojsk polskich, znany poeta, piewca starej Warszawy. Rodzina Oppmanów pochodziła z Turyngii, osiadła w Polsce za czasów Augusta II.

W 1894 Oppman ukończył szkołę realną w Łowiczu. Później studiował w Instytucie Inżynierii Komunikacyjnej w Petersburgu. W 1901 uzyskał dyplom inżyniera komunikacji i wyjechał do Częstochowy, gdzie objął stanowisko pomocnika naczelnika oddziału drogowego Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej. Prowadził szeroką działalność społeczną. Był współzałożycielem w 1902 oddziału częstochowskiego Warszawskiego Towarzystwa Higienicznego (WTH). Wybrany w 1904 do zarządu, włożył wiele wysiłku w gromadzenie i opracowywanie zbiorów → Muzeum Higienicznego (które w 1905 zostało otwarte przy ul. Wieluńskiej). W 1906–07 pełnił funkcję prezesa oddziału WTH. Należał do Koła Inteligencji Polskiej Partii Socjalistycznej. W maju 1905 wziął udział w zwycięskiej walce kolejarzy o wprowadzenie języka polskiego jako urzędowego na Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej. W 1906 współtworzył polskie gimnazjum w Częstochowie. Od czerwca tr. współorganizował → Towarzystwo Szerzenia Wiedzy; po jego założeniu w 1906 był członkiem zarządu, a w 1907–08 prezesem. Zasiadał również w zarządach → Towarzystwa Dobroczynności dla Chrześcijan i koła częstochowskiego Towarzystwa „Jedność”, działającego na Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej. W 1908 opuścił Częstochowę, ponieważ powierzono mu funkcję naczelnika budowy III odcinka Koniecpol-Włoszczowa powstającej Kolei Herbsko-Kieleckiej. Od 1912 pracował w Warszawie w Towarzystwie Akcyjnym Artur Koppel. W listopadzie 1918 został kierownikiem wydziału kolei dojazdowych w Dyrekcji Kolei Państwowych, następnie naczelnikiem wydziału gospodarczego Dyrekcji Budowy Kolei Państwowych w Warszawie. Od 1921 wspólnie z inż. H. Kozłowskim założył Przedsiębiorstwo Robót Inżynieryjno-Budowlanych F. Oppman i H. Kozłowski w Warszawie. Kilka jego artykułów z zakresu budownictwa zamieścił „Przegląd Budowlany”. Zm. 9 II 1954 w Warszawie i został tam pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim.

Jego żoną była Stanisława Markiewicz, która w Częstochowie udzielała się w sekcji bibliotecznej Towarzystwa Szerzenia Wiedzy oraz współkierowała Wydziałem Kolonii Letnich Towarzystwa Dobroczynności dla Chrześcijan. W małżeństwie z nią miał dwóch synów: Tadeusza (1904–58), pseud. Lucien, Mathieu, adwokata, polskiego i francuskiego działacza komunistycznego, i Zbigniewa (1907–76), docenta inżynierii budownictwa lądowego.

Słownik biograficzny techników polskich, z. 7, (B. Chwaściński), Warszawa 1996, s. 116; Rafał Gerber, Studenci Uniwersytetu Warszawskiego 1808–1831. Słownik biograficzny, Warszawa 1977, s. 394 (dot. Adolfa Oppmana); Eugeniusz Szulc, Cmentarz ewangelicko-augsburski w Warszawie. Zmarli i ich rodziny, Warszawa 1989, s. 411, 412; – Mieczysław Wyględowski, Andrzej. J. Zakrzewski, Ochrona zdrowia w Częstochowie w XIX–XX wieku. Szkice z historii medycyny, Częstochowa 1995, s. 149–151; – Stanisław Nowak, Z moich wspomnień, cz. II, Częstochowa 1902–1914, Częstochowa 1933, s. 44, 45, 49–52, 65, 72, 92, 101, 103, 121, 122, 129, 133, 137, 141; – „Dziennik Częstochowski” 1906, nr 75, s. 2, nr 161, s. 2; „Goniec Częstochowski” 1907, nr 6, s. 2, nr 32, s. 2, nr 33, s. 2, nr 52, s. 2, nr 118, s. 2, nr 157, s. 2, 1908, nr 1, s. 2; „Wiadomości Częstochowskie” 1906, nr 79, s. 3, nr 161, s. 2.

Juliusz Sętowski