Mirowska ulica

Mirowska ulica, jedna z najstarszych ulic miasta, dawna droga wylotowa w stronę wsi Mirów (obecnie dzielnica miasta). Zaczyna bieg w dzielnicy → Stare Miasto i (za mostem Rewolucji 1905 roku) ciągnie się przez Zawodzie-Dąbie i Mirów, aż do wschodnich granic miasta. Pierwotnie funkcjonowała jako ul. Prosta. W II połowie XIX w. była wyłożona cegłą klinkierową. Przy ulicy tej, gęsto zabudowanej i dużo węższej niż obecnie, znajdowało się wiele ważnych obiektów, m.in. karczma i Stara Synagoga (na skrzyżowaniu z ul. Nadrzeczną). W czasie II wojny światowej Niemcy zburzyli całkowicie Starą Synagogę. Na odcinku od → Pl. Daszyńskiego do Warty wyburzona została cała pierzeja północna ul. Mirowskiej. Została wówczas znacznie poszerzona. Stała się swoistym przedłużeniem Al. NMP w kierunku wschodnim. Kolejne zabudowania, zaniedbane i utrudniające komunikację, usuwano w latach powojennych. Na ich miejscu wzniesiono pawilony handlowe, które nie pasują jednak do starej, zabytkowej zabudowy tej ulicy. W 1978–90 nosiła nazwę: Polskiej Partii Robotniczej. Od końca lat 60. XX w. w okolicach ul. Mirowskiej prowadzono badania archeologiczne. W ramach zapoczątkowanej w 2019 rewitalizacji Starego Rynku i części ul. Mirowskiej w chodniku tej ulicy umieszczono mały świetlik umożliwiający eksponowanie reliktu piwnicy odkrytej przez archeologów. Obecnie ul. Mirowska jest, jak dawniej, ważnym ciągiem komunikacyjnym: łączy centrum Częstochowy z dzielnicami wschodnimi, umożliwia łatwy dojazd do terenów rekreacyjnych nad Wartą. Na jej odcinku staromiejskim działają dość liczne sklepy oraz punkty usługowe i gastronomiczne.

Katarzyna Budzowska, Zmiany nazw miejsc publicznych w Częstochowie w latach 1945–2011, „Rocznik Towarzystwa Genealogicznego Ziemi Częstochowskiej” 2011, t. IV, s. 361; – Tomasz Haładyj, Z miasta na wieś, „Gazeta Wyborcza. Częstochowa” 27 IV 2004, s. 4; – Maria Stępień, „Nazwy dzielnic, placów i ulic miasta Częstochowy w rozwoju historycznym”, s. 122 (praca magisterska – maszynopis w zbiorach Ośrodka Dokumentacji Dziejów Częstochowy); materiały w zbiorach Ośrodka Dokumentacji Dziejów Częstochowy Muzeum Częstochowskiego.

Paweł Michalski