Markowicz Joachim Chaim

Markowicz Joachim Chaim (1898–1964), adwokat, radny miasta Częstochowy, członek zarządu gminy żydowskiej, prokurator. Ur. 25 II 1898 w Częstochowie, był synem Eliasza i Sury Salomei (?) Frymety z Wekslerów, bratem Szymona (2 XII 1909–), który ukończył I Państwowe Gimnazjum im. H. Sienkiewicza (matura 1927), w 1930 był studentem Politechniki Praskiej.

Uczęszczał do rosyjskiego Gimnazjum Męskiego w Częstochowie, w 1918 ukończył miejscowe Królewskopolskie Gimnazjum im. H. Sienkiewicza. Od tr. studiował na Wydz. Prawa UJ (od 1923 studiował także na Wydz. Filozoficznym UJ). Podczas studiów w 1922 był współzałożycielem, później prezesem oddziału częstochowskiego Komitetu Pomocy Studentom Żydom „Auxilium Academicum Judaicum”. Ukończył studia z dyplomem doktora praw. Praktykował u kilku adwokatów. 8 VII 1931 złożył przysięgę adwokacką przed Warszawską Radą Adwokacką. W 1933 został wpisany na listę adwokatów. Jako adwokat związany był z Częstochową (prowadził kancelarię przy ul. Wilsona 2). Specjalizował się jako obrońca w sprawach politycznych. Był przekonań lewicowych, jednak nie należał do żadnej partii. Rafał Federman wspomina, że w latach 20. był sympatykiem Bundu. W 1939 z ramienia Zjednoczonego Żydowskiego Bloku Wyborczego wszedł do Rady Miejskiej. W latach 30. był członkiem Rady Gminy Wyznaniowej Żydowskiej. W 1925 należał do współzałożycieli Częstochowskiego Stow. Muzyczno-Literackiego „Lira”. W opinii W. H.: „Był dumnym Żydem, a jego błyskotliwe wypowiedzi prawnicze, artykuły prasowe, opowiadały się zdecydowanie przeciwko przejawom ideologii nazistowskiej”. Przeżył okupację niemiecką. Od kwietnia 1945 występował w procesach karnych jako prokurator. Początkowo był zastępcą prokuratora Sądu Rejonowego w Łodzi, później pracował jako zastępca prokuratora okręgowego. Wkrótce został prokuratorem Sądu Najwyższego (SN) w Warszawie; w 1949 jako prokurator SN występował w postępowaniu kasacyjnym w sprawie zbrodni w Jedwabnem. Od ok. 1951 zajmował stanowisko prokuratora Prokuratorii Generalnej w Warszawie. W 1956 w jednym z procesów oskarżał uczestników wydarzeń poznańskich. W 1957 zrezygnował ze stanowiska prokuratora i przeszedł do pracy w adwokaturze. Zm. 1 VI 1964 w Warszawie, pochowany został na cmentarzu żydowskim przy ul. Okopowej (sektor 10, rząd 4, grób nr 7). Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.

Adwokaci regionu częstochowskiego. Słownik biograficzny (W. Paszkowski, J. Sętowski), pod red. A. Kasperkiewicza i J. Sętowskiego, Częstochowa 2014, s. 151.

Wiesław Paszkowski, Juliusz Sętowski