Lotny oddział kawalerii

Lotny oddział kawalerii, zorganizowany w październiku 1918 przez porucznika → Władysława Barylskiego przy ul. Szkolnej (Dąbrowskiego) w Częstochowie, głównie z przebywających tu ułanów byłego I Korpusu Polskiego na Białorusi (→ dowborczycy). Formacja ta była lotnym oddziałem → Polskiej Organizacji Wojskowej (POW). 11 XI 1918 wraz z innymi oddziałami POW, brała udział w rozbrajaniu Niemców, następnie w → przysiędze na placu magistrackim (Biegańskiego) na wierność Tymczasowemu Rządowi Ludowemu w Lublinie. W II połowie listopada 1918 dowództwo wojskowe okręgu częstochowskiego powierzyło komendę nad zgłaszającymi się ochotnikami podporucznikowi Czesławowi Sejfriedowi. W końcu listopada tr. oddział liczył 80 ułanów i 40 koni. Dowództwo oddziału znajdowało się przy ul. Pięknej 3 (Kilińskiego), a ułani stacjonowali w → koszarach na Zaciszu. Na apel ogłoszony przez Sejfrieda w „Gońcu Częstochowskim” (1918, nr 256) zaczęły napływać konie (m.in. od rodzin ziemiańskich z okolic Częstochowy: Potockich, Załuskich, Rudnickich, Wereszczyńskich), siodła i rynsztunek kawaleryjski, ofiary pieniężne od indywidualnych ofiarodawców, przedsiębiorstw, a także od → Częstochowskiego Towarzystwa Rolniczego. Ułani z Lotnego Oddziału Kawalerii pełnili służbę w garnizonie częstochowskim, prowadzili zwiady na pograniczu, w okolicach Herb. Na początku 1919 Oddział został wcielony do 14 pułku ułanów.

Lech Mastalski, 7 Dywizja Piechoty w latach 1918–1939, Częstochowa 2012, s. 30; – „Goniec Częstochowski” 1918, nr 256, s. 3, nr 263, s. 3, nr 270, s. 4, nr 277, s. 3.