Kościół Pana Jezusa Konającego

Kościół Pana Jezusa Konającego, kościół filialny parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Częstochowie, usytuowany przy północnej pierzei → Rynku Wieluńskiego, pod numerem 29. Pierwsza kaplica na tym terenie wzmiankowana była w 1786, z przytułkiem, rozebranym w 1838. Obecny kościół powstał w 1906, staraniem ks. → Michała Lorentowicza (proboszcza kościoła parafialnego św. Barbary w Częstochowie); w tr. został konsekrowany. W 1925 z inicjatywy ks. → Piotra Waśkiewicza (proboszcza parafii św. Rocha) świątynię rozbudowano. Jest to niewielka ceglana neogotycka budowla z prezbiterium usytuowanym na stronę północną, salowa, prostokątna. Na elewacji frontowej w niszach znajdują się rzeźby przedstawiające śś. Piotra i Pawła. Obiekt pokryty jest dachem dwuspadowym z blachy, z wieloboczną sygnaturką na kalenicy. Wyposażenie wnętrza jest neogotyckie – ołtarz główny wykonano w 1909. Pozostałe elementy architektury wewnętrznej kościoła (dwa boczne ołtarze, ołtarzyki – kapliczki wsparte na słupach, na ścianach zachodniej i wschodniej, cztery konfesjonały i dwa krzesła – trony) wykonał w 1941 Tomasz Surma. W kościele znajdują się naczynia liturgiczne z XIX i XX stulecia. Msze święte odprawiane są w nim w soboty.

Katalog zabytków sztuki. Miasto Częstochowa, pod redakcją Zofii Rozanow i Ewy Smulikowskiej, cz. 1. Stare i Nowe Miasto, Częstochówka i przedmieścia, Warszawa 1995, s. 28–29; – Mirosław Zwoliński, Przewodnik po Częstochowie, Częstochowa 1997, s. 74; – materiały w zbiorach Ośrodka Dokumentacji Dziejów Częstochowy Muzeum Częstochowskiego.

Paweł Michalski