Hawelski Eustachy Ignacy

Hawelski Eustachy Ignacy (1803–1868), paulin doktor teologii, proboszcz parafii pw. św. Zygmunta w Częstochowie, przeor klasztoru. Ur. 23 VI 180 we wsi Stróża k. Kalisza.

W 1824 wstąpił do zakonu paulinów, przyjmując imię zakonne Eustachy (imię metrykalne Izydor); po studiach na Jasnej Górze przyjął w 1827 święcenia kapłańskie, studia teologiczne kontynuował na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie (1828–33), w 1834 uzyskał tytuł doktora. Wykładał teologię i filozofię, był prefektem drukarni jasnogórskiej. Od 1839 był wikarym prowincji, 1842–48 prowincjałem (z prawami zastępcy generała zakonu). W 1851–61 był proboszczem parafii pw. św. Zygmunta w Częstochowie. W okresie poprzedzającym wybuch powstania 1863–64 aresztowano go i więziono w Cytadeli w Warszawie. Zwolniony za kaucją, od 1862 przebywał w Krakowie, był przeorem klasztoru na Skałce. Autor opracowania Krótkie podanie historii starożytnego obrazu Boga-Rodzicy Marii na Jasnej Górze (Jasna Góra 1821, 1830) oraz Wiadomości historycznej o starożytnym obrazie Boga-Rodzicy na Jasnej Górze (Częstochowa 1847, 1862). Zm. 8 VI 1868 w Częstochowie.

Janusz Zbudniewek, Hawelski Eustachy, [w:] Słownik polskich teologów katolickich, t. II, Warszawa 1982, s. 27–28; Janusz Bazydło, Hawelski Eustachy Ignacy, [w:] Encyklopedia katolicka, t. VI, Lublin 1993, kolumna 596; Diariusz jasnogórski o. Stanisława Kapiczyńskiego, „Studia Claromontana, t. 7 (1987), s. 332.